O mnie

Moje zdjęcie
Kobieta wciąż zadziwiona otaczającym ją światem. Z wykształcenia archeolog, z wyboru Wolny Człowiek i Kustosz we własnym Muzeum. Z urodzenia Wrocławianka, z wyboru mieszkanka małej wsi. Na pytania miejskich kolegów: "co ty robisz do licha na tej wsi"??? odpowiada: "żyję!!!". Zawsze niepokorna i pozostanie taką do śmierci. Wyznaje w życiu maksymę: "Ludzie posłuszni żyją, aby spełniać oczekiwania innych. Nieposłuszni realizują swoje marzenia". Kobieta owa ma wciąż wiele pomysłów, które uparcie realizuje na powyższej zasadzie. Posiadaczka 3 psów i 1 Chłopa. Chce się dzielić z ludźmi swoim kawałkiem życia prowadząc Gospodarstwo Agroturystyczne, Muzeum Dwór Feillów oraz Hodowlę Psów Rasy Golden Retriever.

piątek, 21 marca 2014

Markowa Rumunka w metropolii.

Opowiadanie krew w żyłach ścinające, z tym, że na wstępie należy dodać że:
- jaki kraj taka metropolia,
-jaka Rumunka takie toboły,
-jaka marka taka Rumunka.

Bywają w życiu takie momenty, że muszę wychylić swój nos z bezpiecznego Tuskulum i udać się w kierunku cywilizacji. Tym razem owa cywilizacja, w postaci pani dentystki, chwyciła mnie w objęcia z powodu kanałowego leczenia zęba. Rzecz to nieprzyjemna, zatem zbyt entuzjastycznie do wyjazdu i pobytu nie byłam nastawiona. Z reguły w mieście czuję się, jak ryba w wodzie, bo to moje naturalne środowisko, w którym wzrastałam. Podczas, gdy urodzone wieśniaki boją się przejść przez miejską ulicę z powodu prawdopodobieństwa wpadnięcia pod tramwaj, mnie- neowieśniaczkę- o drżenie przyprawia samotny spacer pośród wiejskich bezdroży i szeleszczące co rusz krzaki na wietrze. Jakoś zawsze wydaje mi się, że kryje się tam czterdziestu rozbójników.
Od miasta jednak już odwykłam, szybko zaczynam odczuwać zmęczenie i do szału doprowadza mnie zagęszczenie ludzi na kilku metrach kwadratowych.

Już dawno stało mi się obce robienie zakupów z torbami w ręku. U siebie po prostu podjeżdżamy pod sklep, robimy zakupy, pakujemy do auta i udajemy się do sklepu następnego, albo do domu. W mieście natomiast, jak nie masz auta, rzecz wygląda zupełnie inaczej, a jak jeszcze mieszkasz na czwartym piętrze bez windy, jak moja Droga Siostra, to masz już absolutnie przesrane. Możesz jedynie liczyć na to, że jakiś kataklizm uwolni cię z owej sytuacji zamieszkiwania w dwupoziomowym mieszkaniu na czwartym piętrze bez windy (ale z miejscem na windę!), jakiś może piorun z jasnego nieba, sputnik, zagubiony w czasie i przestrzeni Boeing 777, lub meteoryt, bo sam z własnej woli tego szczęścia się nie pozbędziesz. I niezależnie od tego, ile razy w ciągu dnia wysapiesz się po wspięciu się na swoje piętro, rąbniesz bezwładnie nosem o swoje drzwi i zajęczysz: „o Jezu, Jezu, już czas zmienić mieszkanie…”, „o Jezu, Jezu, o matko, kiedy ja wreszcie zmienię to mieszkanie…”
Z tego też powodu takie osoby, jak moja Droga Siostra, robią zakupy za jednym zamachem, taszcząc wszystkie toboły w rękach i na ramionach. I tak objuczone przemierzają sklep za sklepem. Jeśli jeszcze te osoby przeżyły głód lat 80-tych, to mają podwójnie przerąbane, bo mania robienia zakupów na zapas mnoży toboły do granic niemożliwości.


Pewnego popołudnia robiłyśmy zakupy z moją Drogą Siostrą w jednej z wrocławskich galerii. Tobołów miałyśmy co niemiara. Już miałyśmy wychodzić, kiedy patrzę, a moja Siostra bierze azymut na sklep obuwniczy.
-Czekaj- mówię- zostanę na ławce z tymi bambetlami, a ty idź i obejrzyj sobie spokojnie te buty.

Moja Droga Siostra wykonała rzut okiem na ławkę, na sklep i zmierzyła wzrokiem odległość. Oceniła, że jak wejdzie do sklepu, straci z nami (tzn. ze mną i tobołami) kontakt wzrokowy. Na pewno przez ten czas ktoś mnie: okradnie/ poderwie/ przeleci/ zgwałci/ porwie/ nawróci na wiarę świadków Jehowy… (niepotrzebne skreślić). Albo ja sama: ucieknę i porzucę toboły/ dostanę ataku histerii/ dam komuś po ryju/ umrę z tęsknoty… (niepotrzebne skreślić).

-Nie!- rzekła- idziemy razem!

Moja kochana siostra, niska, okrąglutka, obwieszona, jak choinka wszelkiej maści torbami, na cyckach wiszą jej cztery pomelo (bo sezon się kończy i na pewno dla niej zabraknie!), ledwo przecisnęła się przez bramkę sklepu.
Jęknęłam rozdzierająco i postanowiłam włączyć swoją funkcję złośliwości.

-Wiesz co, z tymi bambetlami wyglądasz, jak Rumunka z Dworca Centralnego.

Oj, nie spodobało się to mojej Drogiej Siostrze, nie spodobało, ponieważ bardzo dba o PR („no przecież torby mam markowe!”). Zmarszczyła brwi, rzuciła na mnie bezgłośną klątwę, odwróciła się na pięcie i na powrót przecisnęła się przez bramkę. Poszłyśmy do domu.

Zapomniałam, że moja siostra jest czarownicą i że ta „Rumunka” srodze się na mnie zemści.

W dzień wyjazdu do domu, czyli w dniu wczorajszym, w ciepły słoneczny poranek, usiłuję zapakować zgromadzone zakupy i zawieźć je bezpiecznie do domu. Wiem, że nie będzie to łatwe, bo mam zapakowane po brzegi dwie torby. Dobrze, że przystanek tramwajowy jest tuż pod blokiem. Tramwaj podwiezie mnie pod dworzec autobusowy, z Gryfowa odbierze mnie Chłop. Tego dźwigania mam niewiele, tylko zejść z czterech pięter, wsiąść w tramwaj i podejść kilkadziesiąt metrów od tramwaju na dworzec. Złe przeczucie jednak mnie nie opuszcza. Jestem sama, Droga Siostra zostawiła kartkę: „jak zmieścisz, zabierz jeszcze łososia z lodówki”. O w dupę jeża chyba- myślę sobie- bo nigdzie indziej miejsca już nie mam. 

I nagle ogarnęło mnie wzniosłe uczucie miłości i współczucia. Jak to tak. To ja się obżeram u siostry cztery dni łososiem na przemian z halibutem, a Chłop tam w Zapuście kolejny dzień z rzędu wpierdala bułki z salami z Biedronki. No tak nie może być!!!

 Pomyślałam sobie, może się przepakuję, to zabiorę łososia dla biednego Chłopa.
Jednym z moich zakupów były solidne buty trekkingowe, takie wysokie, wygodne, za kostkę. Pomyślałam sobie, że jak włożę na siebie owe buty a zapakuję laczki Lasockiego, w których miałam jechać do domu, to zyskam miejsce na łososia. Jak sobie pomyślałam, tak zaczęłam realizować plan. Torba dziwnie się wybrzuszyła, kiedy wszystko zostało zapakowane. Cisnę, cisnę… pierdut… spieprzył się zamek. Pękł. No pięknie! Myślę. Zeszyłabym, ale nie wiem, gdzie jest igła z nitką. Myślę. A może się naprawi? Nie naprawi się. Myślę. Wiem, gdzie siostra ma torby podróżne. A może zmieszczę obie torby do większej torby podróżnej? Przestałam myśleć, zaczęłam działać. Zmieściłam. Zaczęłam myśleć, czy aby nie będzie mi za ciężko. Przecież muszę tylko się zwlec z czwartego piętra, dalej sobie poradzę. Uff… mam jeszcze 10 minut. Postanowiłam przez ten czas oszacować straty. I na 8 minut przed wyjściem odkryłam, że jestem idiotką. Torba moja miała jeszcze drugi zamek, po przeciwnej stronie, który bez problemu zamknąłby ją, no chyba, żeby również pękł. Trzy minuty spędziłam na rozważaniu, czy blondynką trzeba się urodzić, czy jest to cecha nabyta. Doszłam do wniosku, że jest to stan umysłu, z którego się nie wyrasta. Na przepakowanie się było już za późno. Aby nie dokonywać już więcej żadnych odkryć, dźwignęłam torbę, jęknęłam, pierdnęłam i wyszłam z mieszkania.

Nie pytajcie, jak zeszłam z tym obszernym bagażem na dół, bo zwyczajnie nie pamiętam. Było to okropne doświadczenie. Przy życiu trzymała mnie jedynie myśl, że idę w dół i już niedługo wsiądę w tramwaj. Ciesząc się jak jakaś głupia, po chwili już siedziałam na przystanku i konwersowałam szczebiotliwym głosem z jakąś miłą starszą panią o pogodzie. Tak upłynęło nam kilka minut oczekiwania na tramwaj nr 9. Byłam na przystanku na skrzyżowaniu ulic, już widziałam wyraźnie numer tramwaju, już wraz z tłumem ruszyliśmy, by ustawić się przy torach, gdy wtem… ta 9-tka na skrzyżowaniu nie podjechała na przystanek, tylko skręciła w ulicę równoległą. I poszła w pierdu…


Pomyślałam sobie „Jezu… (no tak naprawdę to nie pomyślałam „Jezu”, tylko „kurwa”) mam 40 minut do odjazdu autobusu, jak dostanę się na dworzec? Siłą bezwładności, wraz z osłupiałym tłumem, rzuciłam się na drugą stronę skrzyżowania. A może ta pieprzona dziewiątka na nas czeka na tamtym przystanku? Gdzie tam, ani jej widu, ani jej słychu. Co robić? Tłum się rozpierzchł. I ja próbowałam się rozpierzchnąć, ale spróbujcie się rozpierzchnąć dzierżąc w objęciach wielki i ciężki tobół! Stałam pod Ogrodem Botanicznym, na skrzyżowaniu Sienkiewicza i Wyszyńskiego i w głowie miałam jedną tylko myśl: każda minuta jest droga. 
Nie wiem, co ja sobie myślałam, że dojdę na piechotę do dworca z tym tobołem? No to chyba za dwa dni i na pewno nie będę żywa. 

W sytuacjach kryzysowych moje szare komórki udają się na spoczynek w najdalsze zakamarki umysłu, aby przypadkiem się nie spotkać. Nie wymyśliłam nic ponad to, że muszę dowlec się do jakiegoś większego przystanku i dojechać do dworca innym środkiem komunikacji. Jedyny znany mi większy przystanek znajduje się przy Hali Targowej. Jezus Mario, to 15 minut marszu bez bagażu!!! 

Mimo zbliżającej się godziny 11 przed południem, w pięknych okolicznościach przyrody, gdzie prażące słońce nadawało ton, w grubym swetrze, zimowym płaszczu i powłóczystym szalu,  eleganckich spodniach od Marks and Spencer i kurwa, w trampkach na nogach (no bo przecież tylko do tramwaju schodzę!) zarzuciłam sobie na kark wielką podróżną torbę, przesunęłam na brzuch i chwyciwszy ją w obie ręce, ruszyłam przez Ostrów Tumski, na przełaj pod Halę Targową. 

Nie ma takich słów, którymi mogłabym wyrazić to, jak się wówczas czułam. Pod Katedrą dotarło do mnie, że daleko tak nie zajdę. Moje dwie szare komórki zaczęły się budzić z letargu, pomyślałam, że normalni ludzie wezwaliby taksówkę. Zaczęłam się rozglądać za taksówkami, ale oczywiście, jak potrzeba, żadnej nie było. Dzwonić nie chciałam, bo nie miałam numeru do korporacji i też nie wiadomo, ile bym czekała, aż podjedzie. W sytuacjach kryzysowych nauczyłam się liczyć tylko i wyłącznie na siebie. Wiedziałam, że nie mam szans, aby zdążyć na autobus, który odjeżdża za pół godziny, będę musiała czekać na autobus, który odjeżdża o 14.40. Co ja biedna pocznę przez te kilka godzin? Gdyby nie ten przeklęty tobół, poszłabym do mamy, a tak pozostaje mi jedynie usiąść przy dworcu na ławce, gdzie zaczepiać będą mnie pijaki, żebraki i Rumuny, a bezdomne psy będą sikać mi na nowe markowe trampki i szarpać nogawki. Tak użalając się nad sobą, klnąc na złośliwość losu dowlekłam się pod Halę Targową zdziwiona, że jestem żywa, choć taka trochę nie teges. Język stanął mi kołkiem, bo od wysiłku spociłam się i odwodniłam. Z tego też powodu nie zdoławszy grzecznie przeprosić, staranowałam z rozpędu staruszkę. I wtedy właśnie, w tej sekundzie, kiedy stopę postawiłam na przystanku, stał się cud większy, niżby chóry anielskie zstąpiły z nieba. Podjechała dziewiątka. Było pięć po 11-tej, a to oznacza, że w niezłym tempie pokonałam drogę od Ogrodu Botanicznego przez Ostrów Tumski. Resztkami sił wtarabaniłam się do wagonu, skasowałam bilet, sklęłam pod nosem jakiegoś gówniarza z białymi słuchawkami w uszach (Pokemon jeden cholerny!), który podsiadł mi miejsce siedzące, kucnęłam, przykryłam tobół obszernym płaszczem, bo nie byłam pewna, czy jego rozmiar kwalifikuje się na opłacenie dodatkowego biletu. Dopadłam miejsca siedzącego na następnym przystanku. W zwolnionym tempie chwyciłam torbę, wkopałam ją pod siedzenie i padłam. Byłam uratowana. Dojadę do domu na czas, nakarmię Chłopa łososiem, nie rozdziobią mnie kruki i wrony samotnej na Dworcu Głównym PKS.

Nie jestem pewna, czy wysiadka z tramwaju i tych kilkadziesiąt metrów, jakie dzieliły mnie od przystanku do stanowiska z autobusami nie było gorsze do przejścia, niż 15 minut świńskiego truchtu przez ćwierć miasta. W tramwaju adrenalina opadła, mięśnie się rozluźniły i poczułam, jak mnie wszystko boli przy każdym ruchu ręką, głową i przy głębszym oddechu. Nie tylko nie spóźniłam się na autobus, ale miałam jeszcze 14 minut do jego odjazdu. Kupiłam sobie wodę i zaczęłam dochodzić do siebie, choć ból mięśni utrzyma się jeszcze kilka dni. Trzy godziny później rzuciłam się w ramiona stęsknionego Chłopa. 
Znów znalazłam się w bezpiecznym i cichym Tuskulum.


39 komentarzy:

  1. O lol :D Czytałam z wypiekami na twarzy :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszy mnie to, bo się obawiałam, że może trochę zbyt rozwlekle mi wyszło :-)

      Usuń
  2. Oj niesamowicie to opisałaś Anetko :)
    Powiem,że nie raz i ja tak mam,ale najczęściej kończy się to szczęśliwie i zapasem czasowym :)
    Pozdrawiam Ciebie i Chłopa bardzo serdecznie,cieplutko i już wiosennie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Danusiu, też biegasz po mieście z kilkunastokilogramowym bagażem na brzuchu? ;-)

      Usuń
  3. ale świetny opis, już cie widzę z tym tobołem na plecach.....jak zabajdalasz na przystanek...
    ja nie lubię Wrocka, ani Wcha w którym mieszkałam ponad 60 lat...
    jestem szczęsliwa na swoim"zadupiu" jak mówi moja koleżanka....
    pozdrawiam serdecznie

    http://leptir-visanna6.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też, dopóki będą mnie boleć mięśnie (nawet szczęki!!!) nie będę lubić Wrocka ;-(

      Mieszkańcy Wrocławia są zahipnotyzowani. Wyglądałam z tym bambetlem okrutnie, a nikt nawet nie rzucił mi najmniejszego spojrzenia. Myślę, że gdyby zobaczyli słonia na ulicy, też minęliby go bez reakcji :-)

      Usuń
    2. Coś Ty, myślisz, że tylko we Wrocku są zahipnotyzowani?

      Usuń
    3. Nie wiem, bo nigdy w żadnym innym mieście nie truchtałam z szaleństwem w oczach, z rozwianym włosem i szatami taszcząc wielki ciężar na swym łonie :-) Jednym słowem, nie przypominam sobie, żebym gdzieś znalazła się na gościnnych występach w roli wariatki ;-)

      Usuń
    4. Kupowałaś kiedyś cement w workach? Bo ja tak. W Praktikerze. Musiałam go załadować do bagażnika (kilka worków po 15 czy 20 kilo, jakoś tak. A może i więcej, nie pamiętam. Prosiłam pracownika sklepu, żeby mi pomógł, ale usłyszałam, że im NIE WOLNO! A na parkingu faceci jak tury, jeden nawet siedział w aucie obok i patrzył z zainteresowaniem, jak się szarpię. I co? I nic. Dałam radę, chociaż myślałam, że umarnę. Jadąc tam byłam pewna, że ktoś mi pomoże. Temu w samochodzie miałam ochotę walnąć kamieniem w szybę.

      Usuń
    5. A to chamy jedne niedomyte!
      Nie, po cement jeździ Chłop, albo jedziemy razem z Chłopem. Czasem zdarza mi się odbierać od kuriera paczkę 30 kilo karmy, ale sobie ją toczę od furtki do domu, a potem rozbieram na dwa worki po 15.

      Usuń
    6. To był jedyny raz, ale nie było innego wyjścia. Mój murował komin i mu stygło, a towarku zabrakło, więc mus było lecieć, i to migusiem! Odtąd nie mam złudzeń. Przedtem też nie miałam, ale jeszcze jakieś resztki się we mnie telepały:(

      Usuń
    7. Jedną z zalet (częściej jednak wad) braku prawa jazdy jest to, że do niczego jeżdżacego nie wskoczę, choćby się waliło, paliło, a ludzie wokół umierali. To wymusza na nas racjonalne planowanie każdej roboty związanej z dostawą towarów. Da się żyć, choć niektórzy nie szczędzą wyrazów potępienia, że nie mam prawka. Jakby to był czyjś problem, poza ewentualnie moim i Chłopa :-)

      Usuń
  4. He, he no jakbym siebie widziala..Remont dworca we Wroclawiu, a ja niese dwie wielkie torby z ciuchami, po corce, ktore mam zamiar dowiezc pociagiem do Warszawy, a tam mnie odbierze przyjaciolka. Corka niosla nasz bagaz, ja te torby, jakos sie totarabanilam do pociagu, ale to byla zlosliwosc losu, ze na ostatnim peronie go podstawili.Potem kilka godzin, w zapchanym przedziale, a potem sie okazalo, ze przyjacilka nie da rady podjehac, wiec musialam na ten Mokotow tramwajem, apotem na czwrte pietro kamienicy,Nigdy wiecej!
    Pozdrawiam:)))
    Ps. losos dotarl zdatny?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też rzeknę: nigdy więcej! :-) Nigdy więcej zakupów we Wrocławiu, co najwyżej jakieś drobiazgi mieszczące się w bagażu podręcznym. Szczerze sobie obiecuję:
      nie więcej, jak jedna para spodni
      nie więcej, jak jedna para butów
      nie więcej jak jedna paczka kawy!
      nie więcej, jak jedna paczka łososia
      I nigdy wszystko na raz!

      Łosoś czuje się dobrze, był w hermetycznie zapakowanym pudełku.

      Usuń
  5. Ojoj, przypomniało mi się jak jeszcze zamieszkując w stolicy, taszczyłam masę zakupów zakupów, w torbach zawieszonych na wózku spacerówce, zewierającym moją latorośl (obecnie już ku dorosłości idącą!). I z tym wózkiem pod pacha i zakupami, zlatałam po schodach, albowiem zamieszkiwałam na Powiślu, więc było w dół. W órę tez było, z wózkiem pod pachą, biegiem po schodach, ale na pusto.

    Ach, jaka ja chuda byłam! Rozmiar 36 na mnie wchodził!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. hmmm czemu zakupy wpisały mi się podwójnie?...

      Usuń
    2. Bo to były podwójne zakupy :-)

      Matki z dziećmi zawsze wprawiały mnie w podziw swoją zaradnością. Wózek, bambetle i dawały radę. Ja jestem po prostu nie przyzwyczajona.

      Usuń
    3. wózek , dziecko 2 latka niechude, zdobycze trafione lub wystane ( lata 80te) pies marki jamnik ( zakaz chodzenia po schodach) i stwierdzamy, że obie windy na 9 piętro stoją. to dopiero jest survival! Test na inteligencję - w jakiej kolejności optymalizując działania należy teleportować ten majdan na w/w 9 p.?

      Usuń
    4. Poważna sytuacja. Mam nadzieję, że ją jakoś rozwiązałaś i do dziś tam nie stoisz :-)
      Gdyby jamnik był psem o mniej nikczemnym wzroście i posturze, postawiłabym go na straży części bambetli i wtarabaniła się z dzieciątkiem i czymś co się jeszcze dałoby się pochwycić. Kolejność zatem: dziecko, bagaże, pies. Coś mi się wydaje, że zarówno w latach 80-tych, jak i dziś psa ukradliby na samym końcu :-)
      Ewentualnie drugie rozwiązanie. Dzieciak i jamnik pod pachę, a przy bagażach karteczka: uwaga, nie dotykać: substancja śmierdząca/trująca/żrąca/wybuchowa. Nie wiem jednak, czy w głodnych latach 80-tych to by poskutkowało. Ludziom wszystko się wtedy mogło przydać. No chyba, żeby napisać: "zapas octu na cały miesiąc". Tego, jak pamiętam, nie brakowało.

      Usuń
  6. Kamphora, to Twoja podświadomość:)

    OdpowiedzUsuń
  7. Zachciało się kobicie cywilizacji. I łososia.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To wina zęba :-( A reszta była tak przy okazji.

      Usuń
    2. Ja też tak mam. Raz na jakiś czas mnie nosi. Jadę wtedy do "cywilizacji", a po 2 godzinach mam po korek i wracam do domu z niewyobrażalną ulgą. A jak już mogę "miastowe" ciuchy zdjąć, to normalnie ekstaza:)))

      Usuń
    3. Mnie się nie opłaca do Wro jechać na dwie godziny, bo sama droga w jedną stronę to 2,5 godziny. Takie miasta jak Lubań, czy Jelenia Góra nie zadawalają mnie.

      Usuń
    4. Ja mam fajnie, bo w takiej samej odległości, tzn. trochę ponad godzinę jazdy samochodem mam i Poznań, i Wrocław. Przez zasiedzenie jeżdżę do P-nia.

      Usuń
  8. Dlatego ja siedzę sobie spokojniutko na moich Jaworzynach i żaden łosoś tudzież inna gadzina na wyciągnie mnie na pożarcie tłumów i tramwajów :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A mnie nosi. Po trzech miesiącach zaszycia się w Tuskulum muszę dla równowagi ducha wyskoczyć do metropolii. Chyba, że wczesniej mam pretekst. Tym razem było to ząb. Niestety, to nie koniec leczenia zęba, zatem z Wrocławiem będę musiała się przeprosić niebawem.

      Usuń
  9. Najwazniejsze, ze dotarlas do domu, z lososiem, w trampkach i reszcie juniformu :) Chlop lososia zjadl ? :)
    Riannon, kiedy ponowna wizyta u siostry ? ;)
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, happy end był najważniejszy w tym całym zamieszaniu. Łosoś wędzony (jest w hermetycznym pudełku) oczekuje na przyrządzenie go w sposób iście królewski i czekam aż mi awokado dojrzeje.
      Ponowna wizyta będzie w maju, również z powodu leczenia tegoż zęba. Nigdy więcej nie powtórzę tego błędu z dużymi zakupami.

      Usuń
  10. A trzeba było sobie tak dogadzać, trzeba? Dobrze, że o biednym Chłopie bułami karmionym pomyślałaś. Oczywiście gdybyś się spóźniła, to winien byłby łosoś:) Ale bywa tak, że przeciwności się piętrzą, czasem jak coś się sypie to na potęgę i pozytywne zakończenie doceniamy wtedy po wielokroć.
    Ja zakupy robię najczęściej rano, autem w dużych ilościach, ale cieszę się z windy. Gdy pomyślę sobie, jak u rodziców dygam na 3 piętro to doskonale Cię rozumiem. A zakupów w galeriach wprost nie znoszę, gdy muszę to jadę, ale nigdy dla przyjemności.
    Pomyśl sobie, że buty przetestowałaś i sprawdziły się prawie jak 7-milowe.
    Pozdrawiam cieplutko:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Gdybym się spóźniła, to oczywiście winny byłby Chłop, bo łosoś był dla niego. Zawsze wszystkiemu winny jest Chłop, nie wiesz o tym? :-D
      Tak, łakomstwo zostało ukarane, nigdy więcej nie powtórzę tego błędu, choćby Siostra moja rodzona na progu leżała i błagała: weź łososia... " Jakby u nie sklepów nie było ;-)
      Oj, niestety, buty mnie jednak obcisnęły w prawą kostkę, ale skutki zaczęłam odczuwać dopiero po powrocie.

      Usuń
    2. Nie chciałam o winie Chłopa pisać, ale przecież wiadomo, że tak jest i będzie. Oczywiście obtarta kostka to tez wina Chłopa, prawda?
      Swoją drogą pozdrawiam Chłopa przemiłego serdecznie:)

      Usuń
    3. Oczywiście, że tak, bo przecież do Chłopa tak się spieszyłam :-)

      Usuń
  11. Wrocław bez samochodu to jedno, ale Wrocław z samochodem, to też jest pewien stres. Delikatnie mówiąc. Tylko w tym mieście próbował mnie przejechać tramwaj. Chociaż, być może , go nie zauważyłam. :-)
    Riannon, wybierasz się do nas?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zdecydowanie wolę Wrocław bez samochodu. To masakra się tam poruszać. O wiele wygodniej jest przyjechać autobusem, pod warunkiem, że nie objuczę się, na własne życzenie, jak wielbłąd w drogę powrotną.
      W końcu się wybiorę, niech się tylko pogoda poprawi.

      Usuń
    2. Śnieg chwilowo NIE pada. :-)

      Usuń
  12. O rety, Riannon, aż się zmęczyłam samym opisem twoich działań. Podziwiam i współczuję, trampki się sprawdziły. Krzepka z ciebie wsiowa kobitka, nie ma co. Szkoda, że jedziesz do Wr. dopiero w maju, na początku kwietnia jest tam Cirque du Soleil. Uściski

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trampki sprawdziły się na tamten moment, ale już w domu okazało się, że mam obcisniętą kostkę. Jak każde nowe wysokie buty, będzie mi się musiała noga przyzwyczaić.
      Sęk w tym, że nie jestem krzepka- jestem słabiutka. Dlatego ta przygoda była dla mnie horrorem. Gdybym była krzepka, to bym nawet nie zanotowała sobie tego wydarzenia. Tymczasem było to dla mnie spore przeżycie.
      Oj, nie, na żaden cyrk bym się nie pisała. Umieram ze strachu, kiedy patrzę na akrobacje wyżej, niż dwa metry nad ziemią. Mam lęk wysokości i wybujałą empatię.

      Usuń
  13. No to niezle musialas gonic jak tak szybko pokonalas taki kawal ale nie dziwie Ci sie bo na mysl o dlugim czekaniu na dworcu biegla bym z kazda iloscia tobolow ;) Najwazniejsze, ze zdazylas a slaba nie jestes bo bys padla w polowie drogi i odpoczywala na tych tobolach. Kurde wybieralam sie do was jak sojka za morze i w koncu nie dojechalam a Wy sie wyprowadzacie :(

    OdpowiedzUsuń